SUNNY1100

 

ความรัก

ทุกคนมีนิยามความรักที่แตกต่างกันออกไป

แต่ความรักมีเพียง 2 ด้านเท่านั้นที่ทุกคนนิยาม

คือด้านที่มีความสุข

และด้านที่เจ็บปวด........

 

เพราะฉะนั้นความรักจึงเป็นไปได้ทั้ง

ความสุขและความทุกข์

มันเป็นเรื่องที่เรารู้ดี

รู้ดีว่าวินาที ที่เรายิ้มและหัวเราะออกไปตอนนี้

มันจะสูญเปล่า....

หยาดน้ำตาและเสียงสะอื้นไห้จะดังกว่า

จะยาวนานกว่า....

 

ทั้งๆที่รู้

แต่ก็ไม่อาจจะผลักไสความรักให้ออกห่าง

บางที.....

มนุษย์อาจถือกำเนิดมาเพียงเพื่อ "รัก"

เพื่อ "รัก" ใครซักคน

ไม่มีใครปราศจากความรัก

เพราะพื้นฐานของความรัก...

 

.....คือการรักตัวเองก่อน....

 

 ฉันเองก็มีความรัก

แต่เป็นความรักที่โง่เขลา

ฉันรู้ดีแต่ไม่อาจปล่อยความรักไปได้

เพราะฉัน....

รัก...คนในฝัน

ไม่ใช่คนที่ตรงตามอุดมคติ

แต่คือคนในฝันจริงๆ

เขาคือ คนในโลกแห่งความฝัน

ที่หลับตาลงแล้วพบเจอ

พอลืมตาตื่นก็หายไป

 

มันอาจฟังดูบ้าและเป็นไปไม่ได้

แต่ฉันรักแล้ว...

ฉันรักเขาอย่างสุดหัวใจ

ทั้งๆที่รู้ว่านั้นคือความฝัน

แค่ฝันเพียงข้ามคืนที่ลืมตาตื่นแล้วหายไป

แต่ฉันไม่เคยลืมเขาเลย

 

ภาพทุกภาพ

เหตุการณ์ทุกเหตุการณ์

แม้นจะไม่ยาวนาน

แต่ตราตรึงไม่รู้ลืม

 

มันอาจเป็นโชคชะตาฟ้าลิขิต

ทั้งๆที่ฉันไม่เคยรักใครมาก่อน

ไม่เคยคิดจะรักใคร

 

แต่แล้ว....

คนแรกที่ฉันรัก

คือ คนในความฝัน

เขาจะเป็นเพียงคนเดียวที่ฉันรัก

 

แม้ว่าความจริงกับความฝันต่างกันเพียงใด

แต่มันถูกเชื่อมโยงกัน

เชื่อมโยงกันด้วยความรักของฉัน....

 

มันน่าเศร้า....

น่าเศร้าที่ฉันทำอะไรไม่ได้เลย

 

ฉันอยากพบเจอเขาอีกซักครั้ง

แต่ทุกครั้งที่หลับตาลง

........ฉันไม่พบเขา.....

ไม่พบเขาอีกเลย

 

ทั้งๆที่นั้นคือความฝันเพียงข้ามคืน

ความฝันเพียงคืนเดียว

แต่มันกลับนิจนิรันดร์และยาวนานในใจฉัน

 

คุณจะมองว่าฉันบ้า ฉันเพ้อไปก็ได้

คุณอาจจะคิดว่ามันเป็นเพียงจินตนาการ

เป็นเพียงเรื่องที่ฉันคิดขึ้นมาหลอกตัวเอง

เป็นเพียงแค่ ความฝัน

ก็ตาม....

 

ฉันรู้ดี ฉันรู้ทุกอย่างดี

แต่ฉันก็ไม่อาจจะหยุดความรักได้

ทั้งๆที่ฉันรู้ว่า เขา อาจเป็นแค่ความคิดในส่วนลึกของจิตใจ

ที่ถูกกลั่นกรองออกมาเป็นความฝันเท่านั้น

 แต่ฉัน....

แต่ฉันก็ยังจะรัก...ฉันยังจะรักเขา

ไม่ว่าเขาจะเป็นอะไรก็ตาม

 

ฉันทำได้เพียงแค่รอคอย

รอคอยเท่านั้น....นั้นคือสิ่งเดียวที่ฉันทำได้

รอคอยซักวันที่ฉันจะปิดเปลือกตาคู่นี้ลง

และได้พบเจอเขาในโลกแห่งความฝัน

แค่เพียงได้พบเจออีกซักครั้ง

แค่อีกซักครั้ง.......

 

.

.

.

[นี้ไม่ใช่บทความเพื่ออะไร หรือเพื่อใคร แต่นี้เป็นเพียงการระบายเท่านั้น]

 

 

edit @ 20 Oct 2009 11:08:33 by sunny1100

หากนั้นคือสิ่งที่สูญเสียไป

สูญเสียไปอย่างไม่มีทางได้กลับคืนล่ะก็...

สิ่งนั้น...คงเรียกว่าหัวใจ

สิ่งนั้น...คงเรียกว่าความรู้สึก 

 

สูญเสีย...เสียไป...มลาย... 

 

สิ่งที่สูญเสียไป...

ไม่ได้ถูกฉุดฉวยจากมือของใคร

แต่มันสูญเสียไปโดยตัวมันเอง...

สูญสลายไปด้วยตัวมันเอง 

 

หัวใจ....ความรู้สึก 

 

ค่อยๆสูญเสียไปทีละเล็กละน้อย

กว่าจะรู้สึกตัว 

 

ก็เพิ่งรู้สึกว่าสิ่งนั้นสูญเสียไปแล้ว 

 

ไม่เคยคิดอยากได้คืน

ไม่เคยคิด....

เพราะสิ่งที่เสียไป

หากเรียกคืนกลับมา

.....คงไม่กลับคืนมาเต็มร้อย

คงไม่กลับคืนมาอย่างสมบูรณ์ 

 

ฉะนั้น.... 

 

สิ่งที่สูญเสียไปแล้ว

ก็ปล่อยให้มันผ่านไป 

 

สูญหาย...จางหาย... 

 

...................หลงลืม 

 

หากลืมไปได้ว่าหัวใจและความรู้สึกเป็นเช่นไร

“สิ่งนั้น” คงดำรงอยู่ได้อย่างเต็มที่

“สิ่งนั้น” คงดำรงอยู่ได้โดยไม่เจ็บปวด

 

Phy Che

edit @ 9 Aug 2009 13:29:15 by sunny1100

               

                ในบางครั้ง.......สิ่งที่ฉันคิด

                ในบางครั้ง.......สิ่งที่ฉันทำ

                มันอาจไร้ความหมายมาแต่แรก

               แต่ถ้าหากไม่ทำมันก็ไร้ความหมายเช่นกัน               

               เพราะมีลมหายใจ...

                เพราะยังมีชีวิตอยู่...

                เหตุผลแค่นั้น แม้อาจไม่เพียงพอ

                แต่ก็มีแค่นั้นจริงๆ....แค่นั้นจริงๆ

                ความฝัน.......ความฝันจำเป็นมากกว่า

                จำเป็นมากกว่าสิ่งที่ฉันทำ

                จำเป็นมากกว่าสิ่งที่ฉันคิด

                จำเป็นมากกว่ากระทั่งลมหายใจ

                ไม่ยึดติด....ไม่ยึดติด

                โลกนี้ไม่มีอะไรน่ายึดติดแม้แต่น้อย

                สิ่งเหล่านั้นผ่านมาและผ่านไป

                สิ่งเหล่านั้นก็คือขนมหวานที่พอกลืนลงคอแล้ว

                ก็หายไป สูญเปล่า ถูกลืม ไม่หลงเหลือ

                อาจทำให้ยิ้มบ้าง แต่ไม่จีรัง

                อาจทำให้หัวเราะบ้าง แต่ไม่มั่นคง

                เพราะสิ่งเหล่านั้นที่ผ่านมา

                จะนำมาซึ่งความสุขและความเจ็บปวด

                ขณะหลับตาจะพบความสุข

                หากลืมตาตื่นจะพบความทุกข์

                แต่ใครเล่าจะหลับตาตลอดลงไปได้

                เพราะไม่มี........เพราะไม่มีใครเคยลองทำ

                เพราะแบบนั้นจึงตัดสิน

                เพราะแบบนั้นฉันจึงเลือกความฝัน

                ดินแดนแห่งความฝัน ฉันเลือกเพราะ ณ ที่นั้น

                มีบางสิ่งที่ฉันรอคอยอยู่

 

edit @ 20 Jul 2009 20:15:27 by sunny1100

 

ใครคนหนึ่งยังคงรอคอยเสมอมา...

 

นั้นไม่ใช่ความโง่เขลา

นั้นไม่ใช่ความเพ้อฝัน 

 

หากแต่มันถูกเรียกว่า “ความรัก” 

 

แต่ฉะไหน ความรัก กลับถูกเรียกจากคนซึ่งโง่เขลา

แต่ฉะไหน ความรัก กลับถูกเรียกจากคนซึ่งเพ้อฝัน 

 

แต่เช่นไร ความรัก ก็ไม่ผันแปร 

 

มันคือ ความรัก เช่นนั้นมาตั้งแต่แรก

และเสมอมา... 

 

ไม่ว่าผู้ที่เฝ้ารักจะโง่งมซักเพียงใด

ไม่ว่าผู้ที่เฝ้ารักจะเพ้อฝันซักแค่ไหน 

 

หากแต่รักก็เกิดขึ้นแล้ว 

 

หากแต่แล้วมันทำให้รอคอย

ให้รอคอยอย่างมีหวัง

ให้รอคอยอย่างมีน้ำตา 

 

แต่ไม่เคยคิดจะหยุดหวัง

รักเอย รัก

ทั้งเจ็บ ทั้งสุข

เคล้าระคนประหนึ่งจะขาดสิ่งใดไม่ได้ 

 

แล้วการรอคอยเหล่านั้น...

จะเจ็บสักเพียงใด

จะสุขสักแค่ไหน 

 

มันไม่สำคัญ...

ไม่สำคัญเท่าสิ่งที่รอคอยอยู่

ไม่สำคัญเท่าสิ่งที่รอคอยการพบเจออยู่... 

 

ชั่วนิจนิรันดร

edit @ 12 Jul 2009 11:11:33 by sunny1100

edit @ 12 Jul 2009 11:12:57 by sunny1100

 

[แด่วันวาน]

วันเวลาดำเนินไปอย่างไม่มีทางหวนกลับ

เช่นเดียวกับความทุกข์

เช่นเดียวกับความสุข

นั้นคือสิ่งที่ไม่จีรัง

ท่ามกลางวันเวลาที่แปรเปลี่ยน

แต่ยังมีสิ่งหนึ่งที่ไม่เป็นเช่นนั้น

ท่ามกลางกระแสกาลเวลา

ท่ามกลางความทุกข์และสุข

    มันดำรงอยู่เสมอมา

วกวนซ้ำแล้วซ้ำเล่า

บางครั้งนั้นก็คือทุกข์

บางครั้งนั้นคือความสุข

หมุนเวียนสลับไปมา

โดยไม่เปลี่ยนแปลง

    คล้ายจะจีรังแต่กลับอ่อนไหว

หากถูกสัมผัสมากๆก็จะเลือนหาย

แต่หากหวาดกลัวก็จะหลงลืม

สิ่งนั้นอยู่ท่ามกลางทุกสิ่ง

คอยเติมเต็มและดูดกลืน

คอยเติมเต็มและดูดกลืน 

 

อยากสัมผัสให้มากกว่านี้

เข้าใกล้และรับรู้มากกว่านี้

แต่กลับหวาดกลัว

    หวาดกลัวต่อความจริง

    หวาดกลัวต่อสิ่งซึ่งไม่ใช่ความจริง

สับสนอยู่ภายในจิตใจ

หากเปิดออกจะสูญเสีย

หากปิดตายจะหลงลืม

ต้องรักษาไว้ในความพอดี

แต่มันยากกว่าที่คิด

และง่ายกว่าที่คิด

มันขึ้นอยู่กับความเจ็บปวดในตอนนั้น

มันขึ้นอยู่กับความสุขในตอนนั้น

อยากจะครอบครอง

แต่ไม่อยากเหนี่ยวรั้ง

และไม่อาจปล่อยได้เช่นกัน

สิ่งที่ทำได้ในตอนนี้

เพื่อรักษาลมหายใจเอาไว้

คือการรอคอย

รอยคอยเพื่อไม่ให้ลืม

รอคอยเพื่อไม่ให้มีการสูญเสีย

    ฉันระรอ

                รอ...............

รอ.............................

รอในวันที่สิ่งซึ่งไม่ใช่ความจริงกลายเป็นจริง

    รอในวันที่ความจริงกลายเป็นความฝัน

                 ณ ห้วงเวลานั้น

                                การรอคอยคงสิ้นสุดลง

 

 

edit @ 2 Jul 2009 19:30:09 by sunny1100